Mukie's Storybook

De kleine dingen...

2008-09-10T22:22:54Z

Ik las net een post die me kalmeerde en me wees op de kleine dingen.
Datzelfde effect kreeg ik vandaag toen ik deze foto weer terug zag die ik vorig jaar heb genomen.
Hij is heel eenvoudig met blije felle kleuren.
En toch is hij zoveel meer.
Ik heb ooit eens gehoord "De bij is op zoek naar het hart van de bloem, maar vind alleen de honing".

Een bijpassende quote.
Het zet je aan het denken.
Het zijn immers nog steeds de kleine dingen die er toe doen...

Vrijheid, meningen en het uiten ervan

2008-03-03T08:13:11Z

De film van Wilders, de eerste film die zijn parodie al heeft vóór het origineel uit is.
De eerste film die internationale commotie heeft veroorzaakt. Dat terwijl niemand weet wat de film exact gaat vertellen.

Het zal de Koran flink onder de loep nemen.

Een walgelijk en onvoorstelbaar iets.
Er is immers nog nooit een zodanige soort film gemaakt, waarbij men een geloof van allerlei kanten laat zien.
Dit is immers verkeerd, het geloof te toetsen, proberen te doorgronden.

Dingen klakkeloos aannemen, dat is waar we goed in zijn. En ja, ik zeg we.
Ieder van ons is verantwoordelijk voor wat er ons te wachten staat.
Voor het eerst hebben er zoveel verschillende groeperingen ophef gemaakt over iets dat nog niet bestaat.
Niet alleen op politiek, militair, maar ook sociaal vlak.
Scheuren binnen onze samenleving worden gevormd.
Mensen bereiden zich voor op het ergste.
En voor wat? Voor de mening van 1 politiek iemand?

Misschien is het juist eens goed dat bijvoorbeeld de Koran in het licht gezet wordt.
Veelal neemt men aan dat dingen als eerwraak er letterlijk instaan.
Maar is dat ook zo? Zeg nou zelf; heb jij de Koran al gelezen?
Of ga nog een stap verder; de Thora of de Bijbel?

Het zou me niets verbazen indien Wilders ineens zegt; “Ha! Daar heb ik jullie te pakken.
Er is geen film, dit was puur en alleen een demonstratie van wat er zóu kunnen gebeuren wanneer iemand zijn mening geeft”.

Is het deze commotie waard?
Is de mening van 1 persoon al die agressie en haat waard?
Is dit het waard dat zelfs de politiek dit alles in de doofpot wil stoppen om het onderwerp maar te vermijden?
Is de film het waard dat de bevolking meer dan ooit tevoren wordt verscheurd?
Dat alles voor luttele 1 film, 1 visie van 1 man?

Nu wil ik niet de vergelijking trekken met Hitler of Martin Luther King.
Vrijheidsberoving of het behoud ervan.
Maar de vrijheid in het algemeen wordt hier flink onder vuur genomen.
De eigen mening komt in het gedrang, hetgeen waar Nederland zo bekend om staat.

In elk interview schreeuwen de mensen het hardst om hun gelijk.
Waarom is het niet mogelijk om een tweezijdig gesprek aan te gaan?

Zijn wij immers niet allemaal Nederlands?

Ik vind dat er een volwassen, openhartige discussie moet worden bewerkstelligd.
Waar met fatsoen en respect naar elkaar geluisterd kan worden.
Waardoor men van elkaar kan leren zonder te beperken.

Elke religie alsook leefwijze heeft zo zijn goede en minder goede kanten.
Maar daardoor zijn wij niet minder mens...

Dát is mijn mening, wat is die van jou?

Valentijn

2008-02-14T14:24:38Z

Het is weer zover, 14 februari. De dag dat mensen vol hoop naast hun brievenbus staan te wachten om eindelijk dat langverwachtte kaartje direct te kunnen gaan lezen zodra meneer de postbode dit in de bus heeft gegooid. Een tegenvaller voor sommigen, een verassing voor anderen.

Vroeger stuurden mijn vriendinnen en ik elkaar kaarten onder het mom van "vriendschapskaarten". Een leuk idee om die teleurstelling tegen te gaan dat nou net jij geen kaartje hebt gekregen. Terwijl je toch o zo zeker wist dat die ene jongen of meid je leuk vindt. (Hij/zij knipoogde naar je, of was dat toch naar iemand anders?) Maar een leuke traditie was het desalniettemin.

Tegenwoordig is dat niet meer zo. Veel mensen zien valentijn dan puur en alleen als een commercieel iets, bedacht door de winkels om extra geld binnen te krijgen. Daarom doen zij daar niet aan mee. Maar zeg nou zelf, het is een brilliant idee. Het feit dat sommige mensen nu een duwtje in de rug krijgen door zo'n dag om dan eindelijk die stap richting hun grote liefde te maken is dan een leuke meevaller.

Restaurants zijn volgeboekt, bloemenwinkels kunnen de rozen met kilo's aanslepen, Chocolatiers draaien overuren. romantische weekendjes weg mogen dan 50 euro duurder zijn dan wanneer je eerder die maand zou vertrekken, maar nu toch zeker de moeite waard. Het is immers valentijn. Dan kijk je niet op een paar euro meer of minder. Je doet het immers voor de liefde. De liefde die alleen maar 1x per jaar goed wordt gevierd...

Rode laarsjes en een geel regenjack

2007-08-09T11:18:30Z

Nu het zo aan het gieten is moet ik direct terugdenken aan vroeger. Tegenwoordig haat ik de regen en wordt er behoorlijk druilerig van. Maar vroeger vond ik het heerlijk. Ik verheugde me er echt op.
Zodra ik het kletteren van de regen tegen het schuine dak hoorde van mijn slaapkamer begon het al te kriebelen in mijn buikje. Ik wist dan niet hoe snel ik mijn warme trui aan moest trekken en een extra paar van die dikke wollen sokken. Dan kon ik ze over mijn broek heentrekken en zaten de laarsjes perfect. Wat was ik trots op die laarsjes. Ze waren brandweerautorood en kwamen al bijna tot aan mijn knieën. Later toen ik een jaar of 10 was heb ik zulke laarzen nog een keer gekocht om over mijn broek aan te trekken, alleen was dat niet een zodanig succes, maar dat is een ander verhaal.

Als jas had ik een kanariegele anorak. Zo eentje die je meestal tijdens het zeilen droeg en dus spatwaterdicht! Met de muts strak over mijn oren getrokken snelde ik dan eindelijk naar buiten. Om een aanloopje te nemen en in de dichtstbijzijnde plas water te springen. Zo pardoes met mijn beide benen tegelijk! *Plons* Het water spatte dan alle kanten uit. Wat had ik daar een lol aan. Of dat je je hoofd heel ver naar achteren wierp om de regen op te kunnen vangen met je tong, terwijl je rondjes draaide om je eigen as met je armen zo wijd mogelijk gespreid. Meestal werd ik enorm duizelig, maar de lach op mijn gezicht kon niet groter meer worden dan hij al was.

Ik voelde me dan zo enorm blij, uitgelaten en tja... vrij! Soms deed ik heel stiekem Fred Astaire na, al zingende in de regen. Met een voet op de stoep en een been in de goot. Singing, singing in the rain. De film had ik al zeker honderdduizendkeer gezien en ik kende elk pasje. Elke sprong, huppel en draai. Hij was de enige die hetzelfde voelde als ik op het moment dat het regende. Als in een roes plons en spetter ik verder tot mijn vuistjes blauw werden van de kou. Eenmaal thuis trok ik mijn jas uit en ging op de bank zitten om mijn laarzen proberen uit te krijgen. Aan ging toch een stuk makkelijker dan uit. Na veel heen en weer gewrik, getrek en gedouw had ik ze dan eindelijk uit. Om ze vervolgens op de kop te houden en zo hard te schudden tot mijn wollen sokken er als propjes uitvielen. Tijd voor een kop warme thee.

kort

2007-05-08T06:25:06Z

Regent valt van de hemel als gevallen blaadjes van een bloem.
De wind baant zich een weg langs mijn gedachten.
Maar geen enkele neemt hij mee op zijn pad.

Gedachten - leegte

2007-05-08T06:24:15Z

Soms heb je van die momenten. Je kent ze wel. Dat je gewoon even niet meer weet wat je met jezelf aan moet. Dat jij jezelf zielig vindt. Dat je alleen bent in een overvol cafe. Dat niemand je begrijpt. Dat niemand naar jouw woorden luistert, terwijl ze met hun hoofd meeknikken en het voor jou toch overduidelijk is, dat ze met wat anders bezig zijn.

Vandaag had ik nog een moment wat iedereen wel kent denk ik. Het gevoel dat je nog niets hebt bereikt en tegelijkertijd slaat de volwassenheid je om de oren. Ik noem dit moment “zelfbewustwording”. Het is namelijk een bepaald besef van, alles wat je bereikt hebt, eigenlijk niet zo heel veel voorstelt. Meestal wordt dit getriggerd door een positief bericht in je vrienden- en/of familiekring. Ze vertellen je in al hun enthousiasme wat hen is overkomen, maar eigenlijk kon je het al van het gezicht aflezen, ze voelen zich goed. Ze stralen. Ze delen je mede wat er is gebeurd, maar echt meedelen wordt het niet. Toegegeven, in het begin word je aangestoken door de enorme brok van energie die van de verteller naar jou toegaat. Je wordt hyper, je lacht voluit, je bent oprecht blij voor ze en geniet van hun geluksmoment. Ze hebben het verdient!

Maar dan... Het enthousiasme neemt langzamerhand af. Je voelt het positieve gevoel wegvloeien om plaats te maken voor leegte. Het besef van een gemis. Nu doel ik niet op jaloezie, want hierbij gun je het die ander niet en wel jezelf. Nee, ik probeer het gevoel te omschrijven wat je op exact dat moment krijgt. Wanneer je naar huis toe rijdt in de file, wanneer je even stil op de bank thuis zit of ’s nachts niet kan slapen in bed. Het heeft je te pakken. Je kunt het niet verdringen, niet opzij zetten wat met zoveel andere dingen wel uiteindelijk lukt. Uiteindelijk is het daar dan. Het gevoel....

Je loopt op die lange eenzame weg en ziet geen einde in zicht. En alles wat je ooit geleerd hebt, gepresteerd, gecreerd, niets, niets doet er nog toe. Alles heeft zijn waarde verloren.Je zelfvertrouwen heeft je verlaten. Je complete ego is teniet gedaan. Je bent noch mooi noch lelijk. Noch slim noch onwetend. Je wordt je bewust van het feit dat je eigenlijk nog helemaal niets bent.

De vraag, de ultieme vraag, draait rond in je hoofd als vasthangende plaat. Waar ga ik heen? Op dat moment, op dat exacte tijdstip is je zelfbewustwording gemanifesteerd. Een allesomvattende droevigheid maakt je van je meester. Een brok in je keel. De rillingen die over je warme rug lopen. Tranen verschijnen langzaam in je ooghoeken en vinden hun weg naar je kin. Je neemt je geen moeite om ze weg te vegen. Je bent immers niet aan het huilen... Je emoties hebben je in hun fluweelzachte, maar ijzeren greep. Je gedachten zijn opgelost. Het altijddraaiende rad van hersenspinsels staat stil.

“Waar ga ik heen?” Galmt door de lege holtes die normaliter de vliegensvlugge ideeen proberen vast te houden. Weet jij het?

Tegen beter weten in

2006-10-23T17:36:52Z

Ik weet beter.
Toch hoopte ik dat ik dit keer zou doordringen.
Maar nee... Weer heb ik hopeloos gefaald.
Als een moederloos weeskind, gevangen in een band die ik niet eigen kan maken.
Kilte verwarmd mijn gevoeloze hart.
Een leegte heeft zich gezeteld op de plek die bestemd was voor het gezin.
Eenzaam wegkwijnend in de drukte van de massa die familie heet.
Is het gewoon erin gesleten als water een steen kan doorklieven.
Of toch de wolk van onbegrip die de ander het niet wilt laten zien.
De donkere kolk van wanhoop is er niet meer.
Alleen nog de leegte, de leegte die men dwaze liefde noemt.
Tegen beter weten in heb ik het alsnog weer geprobeerd.
Als Don Quichotte wilde ik de windmolens niet zien.
Een eindeloos gevecht waarbij er geen winnaar zal zijn.
Ik verlang naar de woorden, die nooit uitgesproken zullen worden.
Verslingerd tussen gevoel en verstand.
Met de hamer van duidelijkheid wil ik die muur van egocentrisme neerslaan.
Maar geen enkel spoor is hierna terug te vinden.
Hij is hoger dan tevoren.
"Zal er ooit een einde aankomen?", vraag ik mezelf af tegen beter weten in...

belangenverstrengelingen

2006-09-06T18:54:49Z

Ik ben laks. Ik geef het toe. Ik ben erg laks als het gaat om mensen die ergens anders zijn gaan wonen/werken waar ik veel mee omging en nu ineens niet meer zie. Het contact onderhouden is voor mij bijna een onmogelijke taak. Een afspraak maken een kwelling. Sowieso heb ik niet zo heel veel tijd naast mijn werk, de heerlijk onregelmatige werktijden van Mike en mijn eigen sociale verplichtingen. Om nog maar te zwijgen van het huishouden, mijn familie en die van Mike.

Dat is niet altijd zo geweest. Eerst had ik het gedeelte van Mike er niet bij, maar dan was het wel weer wat anders. Als ik eens een dag voor mezelf eis en ook daadwerkelijk claim zodat ik wat rust heb. Zomaar een dag kan nixen, dan voel ik me weer schuldig. Ik had immers ook met die-en-die kunnen afspreken, want die had ik immers al lang niet meer gezien. Daarna komt de moeheid. Het is immers niet dat ik niet aan deze mensen denk. Bij lange na niet. Ik denk heel veel aan ze. Maar zodra ik niet een reactie terug krijg per mail, sms of voor mij part per postduif, dan komt die moeheid. Waarom steek ik er dan de energie in? Natuurlijk ook anderen hebben hun plichten en eigen leven. Ze hoeven niet perse te springen, doe ik immers ook niet.

Ach als ik al denk aan de energie, bah. What a waste....

Maar die laksheid, die breekt me vast nog wel eens een keertje op. Mensen die me hun diepste gedachten hebben toevertrouwd, hiervoor voel ik niets meer dan een licht gemis of een vage herinnering. We waren zo close, toen. En nu? Nu is het niets meer. Ik weet niet hoe het hun leven eraan toe gaat. Zij weten het niet van mij.

Mijn vaste vrienden, aangezien ik beste vrienden niet vindt klinken, zie of spreek ik vaker. Het contact is hecht en we weten van elkaar waar we aan toe zijn. Het is een beetje schipperen elke week om afspraken te maken, maar het lukt steeds weer. En is het niet deze week, dan is het wel de volgende. Soms zou ik gewoon meer dagen in een week willen stoppen, meer minuten in een uur. Dan kun je tenminste intens genieten van alle banden die er gevormd zijn gedurende je levensjaren op deze aardkloot. Hoef je niet te doen aan voortrekkerij (althans zo komt het vaak over). Noch moet je keuzes maken wat voor jou van belang is, naast dat van anderen.

Ik wil zoveel doen! Dinsdag begin ik met een nieuwe cursus (autotechniek), ook wil ik me meer gaan verdiepen in het goed kunnen nemen van een foto, verder wil ik mijn huis afmaken en de auto pimpen. Ik wil bij mijn zus op bezoek gaan, tijd voor Sandra nemen, op vakantie met Mike (al is het maar een weekend weg), diepe gesprekken houden met Johan, naar een autobeurs gaan met Stan, filmavonden verslijten met Rick en Selvera of gewoon kolonisten met Roel. Lullen over de goeie ouwe tijd met Huub, over nieuwe tijden met Sanne, shoppen met Chan of stappen met de hele groep. Ik wil meer uitblinken op mijn werk en nog meer verantwoordelijkheid nemen. Ik wil genieten van de avond en het vroege ochtendgloren. Ik wil de vuurvliegjes gaan bekijken op de hei, alsook naar de film met mijn achternichtje. Ik wil een welkom-in-mijn-huisje-feest houden en tegelijkertijd knus voor de open haard zitten...

ik wil
ik wil
Ik wil nog zoveel.
Maar mijn belangen zijn zodanig verstrengeld dat ik in een knoopje zit.

Het Huis

2006-08-21T18:38:57Z

Een lange en zware periode mocht ons niet baten.

Het einde nog niet geheel in zicht.

Mijn veilige plek, mijn alles moest ik achter me laten.

Uiteindelijk ben ik er dan toch voor gezwicht.

Met mijn vriend als mijn partner zij aan zij.

Onzeker een zekere toekomst tegenmoet.

Een leeg gebouw de opgave, emoties kwamen vrij.

Hard werken, met zweet tranen en bloed...

Nu een warm en welkomend huis.

Een haven van geborgenheid, ons thuis!

Mooie verhaaltjes, vertellen de waarheid niet

2006-08-21T17:40:22Z

Ik zie je daar staan, met een prachtig omhulsel bekleedt.

Een vat vol allesverterende emotie dat dreigt over te lopen.

Langzaam sijpelt het over de hoge brede rand heen.

Druppel voor druppel, naar beneden, steeds dieper naar benee.

Ik wil je opvangen en brengen naar een beter oord,

maar je ziet mijn wijd geopende armen niet.

Mijn woorden worden weerkaatst door de muur die je hebt gebouwd.

Een muur van onbegrip, teleurstelling en te weinig houden van...

Ik wil je helpen om uit die donkere plek te komen.

De duisternis achter je laten met een opgeheven hoofd.

Zodat eenieder kan zien, wat ik zie;

Een prachtig
en waarachtig mooi persoon.

Identity

2006-07-19T10:08:23Z

For I am woman, as I am still a child.
Molded by parents, friends and school.
For I am a sister, as I am a friend.
Childhood made me grow up so fast,
not ment to be a kid.
Embracing adulthood with closed arms.
My body
nothing more than an empty shell to contain my soul.
Learning each day more,
on how to become a whole.
For I am serious as I can be happy.
Motivation, curiousity and new things are my inspiration.
Emotions, hope and intellect my weapons in the struggle of my own evolution.
For I am a lover, as I am a fighter.
My past has taught me lessons.
How to live and learn to be free.
For I am my indenty, as my indenty is me.

Zoekende

2006-07-16T16:11:54Z

Ik ben echt een gebroken vrouw.
Mentaal verslagen.
Moe van alle dingen die er geschied zijn.
Tegen aan hikkend van wat er nog staat te gebeuren.
Mijn lichaam wil wel door, maar mijn hoofd is doodop.
De rechterlijke macht, kan deze de emotionele schade goed doen?
Zal een gevoel in balans kunnen worden gebracht met een schriftelijk stuk?

1001 dingen spoken er door mijn kop.
1001 dingen die ik anders had willen doen.
1001 dingen die ik mezelf nu verwijt te hebben gedaan.
1001 vragen waarop ik het antwoord niet zal te weten komen.

Het bonken in mijn hoofd wordt luider.
Inmiddels kunnen mijn ogen geen traanvocht meer produceren.
Het lichaam staat stijf van de spanningen.
Mijn tanden inmiddels gehalveerd door alle stress.
De spitsvondigheid van mijn geest laat het na om nog maar iets ten tonele te laten verschijnen.

Dit alles voelt aan als een of andere queeste.
Het vechten tegen de bierkaai of windmolens in de verte.
Twee personen die vechten als een.
Met Sancho Panza aan mijn zijde proberen te strijden voor het goede.
Terwijl het kwade je kronkels verdoezelt met een zwarte en verstikkende mist.

Het liefste zag ik nu het licht op een rots in de branding.
Helaas is dit niet het geval...

Mijn vaders pensioen

2006-03-28T12:46:50Z

Hoe vertel je het verhaal over iemand zijn werkverleden die je voornamelijk alleen kent als vader zijnde? Nou dat gaat heel eenvoudig. Men neme een dochter, laat haar werken in de zomervakanties en na haar middelbare school kan ze prima meedraaien in het bedrijf als vaste kracht. Hij was een strenge baas, dat zeer zeker, doch rechtvaardig. Heb hart voor de baas want hij is ook hard voor u, dat is een gezegde wat hij vaak zei. Maar ik moet zeggen dat werken voor Geoconsult toch een van de leukste baantjes is geweest die ik heb gedaan. Werken in de bouw is wat bij ons thuis met de paplepel was ingegoten. Offshore in Algerije, Fugro en dan later Geoconsult. Zijn eigen bedrijf vanuit het niets uit de grond gestampt. Lange dagen keihard werken en dan in het weekend nog “heel even iets nakijken”. Al snel werd de garage in Kerkrade te klein en werd het tijd om een betere locatie te zoeken. Geoconsult groeide uit tot een van de meest gerenommeerde bedrijven van de regio. Maar daar bleef het niet bij, van alle kanten werd de expertise gevraagd en het doorzettingsvermogen van Loek wierp zijn vruchten af.

Meerdere projecten hebben de Limburgse skyline kunnen verfraaien. Ik noem bijvoorbeeld het Roda-stadion in Kerkade, het Coriocenter in Heerlen, Parc Imstenrade, het Fortunastadion in Sittard, het Lauraterrein in Eygelshoven, Cadac 1 tot en met 3 te Heerlen en de heropbouw van Zeswegen op mijnterrein. Maar de kroon op zijn werk was toch wel het feit dat deze kwajongen is uitgegroeid tot een alom gerespecteerde directeur, wiens naam zelfs na zijn pensioen nog lang zal doorklinken.

Nu is het immers tijd geworden om zijn grote liefde te volgen. Kunst is iets wat Loek altijd al aangetrokken heeft. Met zijn kijk op kunst en verworven business-skills kan hij Paulette een steun in de rug bieden. Plus haar grote droom verwezenlijken, namelijk haar eigen boek. Daarnaast kan hij dan ook zijn “künstlerische Freiheit” kwijt, zowel op doek als in beeldvorm. Het is alleen nog wachten op zijn eerste eigen tentoonstelling. Wanneer hij niet op de motor de landwegen onveilig maakt, dan staat hij in Snowworld als een jonge God op ski’s. Waarschijnlijk zal hij straks ook zijn andere passies meer kunnen bedrijven; kokkerellen, kleine uitstapjes maken en wie weet wat allemaal nog meer.

Lieve Pap, Tot nu toe heb je een leven gehad om dik tevreden mee te zijn, maar vandaag begint het leven pas echt. Volg je dromen, niets kan je nog hiervan weerhouden. Geniet met volle teugen, elk moment van de dag. Je vader zou trots op je zijn net zoals ik.

tijd

2006-02-08T16:10:45Z

Teringtraag gaat de tijd voorbij.
Dreigend grijs zijn de watten wolken die langs de sombere hemel drijven.
IJzige kou weerhoudt de sprankelende lente om zijn woord te verspreiden.

De reis naar huis lijkt ellenlang te duren.
Maar nog even en ik zie je weer.

De nooit eindigende uren lijken dan milliseconden.
Het druilerige weer doet dan lekker warm en knus aan.
De gure kou is een reden te meer om me dicht tegen je aan te vlijen.

Konden deze minuten maar net zo lang duren als de rest van de tijd dat ik niet bij je ben.

Ik mis je...

2005-12-18T15:22:20Z

Mag ik zeggen dat ik je mis?
Vooral op grauwe dagen zoals deze...
Een dag die we normaliter lekker knus op de bank met een filmpje zouden doorbrengen.
Of warm samen in mijn bedje...

Mag ik je zeggen dat ik je mis?
Zoals die keer dat we samen naar de vallende sneeuw hebben gekeken.
Je armen om me heen, je hoofd in mijn nek.
Terwijl ik weet dat de sneeuw je gestolen kan worden...

Mag ik zeggen dat ik je mis?
Elke keer wanneer ik een kop thee neem.
Elke keer wanneer ik in mijn bed stap en jij bent er niet.
Elke keer wanneer thuis zit en me alleen voel...

Mag ik zeggen dat ik je mis?
Die twinkeling in je ogen...
De geur van je huid..
De warmte van je handen op mijn lijf en de zachte zoenen in mijn nek...

Mag ik je zeggen dat ik je mis?
De serieuze gesprekken over wat jij wilt in het leven...
Het feit dat je naar me luistert en hoort wat ik zeg...
De momenten van stilte die zo fijn aanvoelen...

Mag ik zeggen dat ik je mis?
Niet dat je weet hoe ik me voel...
Ik vertel het je niet, laat je in het donker...
Ik fluister alleen zachtjes, ik mis je...

Stuk staat op fok!

2005-11-06T21:29:08Z

Wat is het nut van een liefdesrelatie

Ik heb het kleine stukje even op Fok! gelanceerd en moet zeggen dat het tot nu toe een erg leuke discussie is :)

Let op veel leesvoer :+

Leg mij eens het nut uit van...

2005-11-06T16:02:33Z

Ja hoor ik ben weer eens aan het malen/denken geslagen... Dingen die ik zie kan ik niet verklaren en vind ik niet toepasselijk of gewoonweg nonsens...

Ik bedoel, leg mij eens het nut uit van pepernoten uit in Augustus, of de kerstkaarten die al verkocht worden in Oktober. Als ik sommige LJ's lees. of rond me kijk zie ik gewoon al dat mensen bezig zijn met kerstcadeaus, de boom opzetten en dergelijke. Sinterklaas is nog niet eens in het land for god sake! Waarom dan nu al alles in de kerstsfeer brengen? Die sfeer, daar moet je naartoe leven. Niet nu al klakkeloos je huis versieren. Wat heeft het dan nog voor een nut? Kerst is dan toch niet meer speciaal? Juist omdat het maar zo weinig daagjes zijn moet je er dan extra van genieten. Voor mij bederft dit al een beetje de pret eerlijk gezegd.

En dan nog zoiets, wie kan me zeggen wat nu exact een liefdesrelatie inhoudt? Ja je hebt de verbondenheid, maar die heb je ook met je vrienden. Met de een meer hecht dan met de ander. Is het dan die vonk die overspringt? Een bepaalde klik? Ook dit heb je met je vrienden, anders zou het tussen jullie niet "klikken". En die vonk? Tja... Wanneer er sprake is van een vriendschap tussen man en vrouw zal er vast ook wel eens een moment zijn dat je je sexueel tot elkaar aangetrokken voelt. Is het eigenlijk niet meer dan een hechte vriendschap gemixt met een sexuele lading van verlangen?

I'm on a roll mensen... Waarom doen mensen zoveel moeite om te zoeken naar die ene ware? Zou wel erg toevallig zijn als die ene bij je in de buurt woont, als je bedenkt hoeveel mensen er op deze aardkloot rondlopen... Ja natuurlijk zou het prachtig zijn als die knight in shining armour zou bestaan. Super idee zelfs! Maar denk je niet dat al die verhaaltjes over de prins en eeuwige liefde ons beeld van wat liefde is, enigszins scheef maakt? Ze leefden nog lang en gelukkig, yeah right... 1 op de 3 koppels scheiden na het eerste jaar van hun huwelijk. Kijk eens om je heen... Hoeveel vrienden/kennissen van je zijn nu weer uit elkaar gegaan, waarvan jij dacht:"Die hebben het voor elkaar!" Vaak nemen lovers elkaar voor lief en weten niet wat het is om voor elkaar te vechten, voor de relatie te vechten. Zodra het iets minder gaat, de spanning niet meer zo knetterend sterk is, wordt de relatie bestempeld als passieloos en saai. Vaak wordt vergeten dat je zelf voor die passie hebt gezorgt in het begin. Dus waarom zou het niet kunnen werken op een later tijdstip in de relatie? Zelf ben ik van mening dat er voor een bepaalde periode in je leven een persoon op eenzelfde level zit als jij. Noem het een zielsverwant. Daar kun je een geweldige tijd mee beleven tot je uit elkaar groeit of bijvoorbeeld dat de een is blijven steken in zijn of haar emotionele groei. Meerdere prinsen voor de prinsessen...

Over relaties gesproken... Al eens gemerkt hoeveel moeite mensen doen om de juiste te strikken? Gehele regels zijn daaraan verbonden. De meest bekende is toch wel de 3-dagen regel. Dat je niet binnen 3 dagen iets van je mag laten horen. Want als je de dag nadat je de persoon hebt gezien belt, ben je clingy. Bel je op dag 2, dan kon je ws niet langer wachten en dring je ook nu weer op. Dag 3 is dan perfect, want die ander is waarschijnlijk aan het denken, die belt niet meer en verras je hem of haar dus dubbelop als je wel iets van je laat horen. Is dit niet het meest stomme wat je ooit hebt gehoord? Natuurlijk, ook ik heb meegedaan met deze kat en muis spelletjes. Maar meer dan eens vond ik het spel leuker dan de persoon in kwestie. Het duurt alleen zolang voordat zoiets uitgespeeld is. Je kunt nog beter je tijd gaan verkwisten aan een puzzel van 4000 stukjes ofzo. Vaak gebeurd het dat die persoon al geen interesse meer heeft of dat de spanning die je eerst hebt gevoeld eerder afgenomen heeft dan toegenomen. Waarom kunnen mensen niet gewoon rechtuit zijn en zeggen:" naam, ik vind je leuk en ben graag bij je, wat vind jij?" Is dat te direct, geef je dan jezelf te veel bloot? Of is dit juist de ideale manier van iets duidelijk maken zonder tijdsverkwisting en domme spelletjes?

To be continued...

Kan het alleen nog maar daarover gaan?

2005-10-12T21:23:32Z

Overal om me heen gaat het alleen nog maar over sex, platte sex, smerige sex, onbekende sex, standjes, de hele reutemeteut.

Ik begin er echt een afkeer van te krijgen. Begrijp me niet verkeerd, ik hou van sex.

Maar om nu elk gesprek zo plat mogelijk te houden, zie ik de lol niet van in.

Wat is er mis met romantiek?

Wat is er zo verkeerd aan sex met je liefdespartner te hebben?

Misschien breekt het vrijgezel zijn me wel op, dat kan natuurlijk ook.

Als ik de kroeg induik, dan doe ik dat met vrienden om een leuke avond te hebben.

Ik hoef niet zonodig een scharrel op te duikelen, mijn avond is zonder ook meer dan compleet.

De meeste foute lui pik je er toch al in 10 seconden uit en je ziet meiden er gewoonweg intrappen.

Dingen delen met iemand geeft voldoening, praten over het leven geeft je voldoening en je wordt er ook nog wijzer uit ook!

Wat heb je na een uur nog aan het praten over nutteloze dingen?

Dingen die me gewoonweg niet boeien, niet genoeg prikkelen...

Ik wil gewoon wat meer inhoud, meer diepgang!

<SPAN lang=NL

2005-08-24T21:46:53Z

Wanneer ik hier zo zit, merk ik dat ik een tijdlang niet meer geschreven heb. Misschien kwam dit ook door het feit dat ik druk bezig ben met andere dingen. Niet vaak meer stilsta of ga piekeren over dingen. De onzekerheid is weg bij me, deze heeft immers plaatsgemaakt voor een stralend persoontje dat geniet van alles om zich heen.

Vandaag heb ik een film gezien over een verstokte single en dat zette me gewoon even aan het denken. Het was allemaal met een dosis humor, maar de vraag was meer dan duidelijk:

Als single ben je vrij, onbekommerd en van niemand afhankelijk. Je doet je eigen ding, gaat en staat wanneer je maar wilt. Maar toch blijft er steeds wat knagen. Dus wat heb je uiteindelijk?

Waar draait het allemaal om?

Vaak trek je dan ook iemand aan die hetzelfde is. En meestal kom je er dan pas achter (na een tijdje) dat dit het toch niet is. Vandaar dat ik ook geen zin meer heb in fuckbuddies. Je mist iets, ik noem het intimiteit. Een half jaar aankloten vind ik nu wel genoeg geweest.

Met een FB ga ik geen leuke dingen doen, daar heb ik vrienden voor. En ik houd dit dan ook strikt gescheiden door ze niet met elkaar te mixen. Een FB is voor de sex en evt wat gewoon geknuffel, de aandacht, meer niet.

De conclusie is dus:

Geloven in jezelf. Oprecht gelukkig zijn met wie je bent en wat je hebt. In onze maatschappij, wordt er van je verwacht dat je, net als de rest van de schapen in de kudde, zo snel mogelijk gaat samenwonen -- trouwen -- kinderen -- huisje boompje beestje.. Zodra je niet de ge-effende paden volgt, wordt al snel de conclusie getrokken dat je alleen niet gelukkig KUNT zijn.

Ik heb gemerkt, toen ik in Ibiza zat in mn eentje, dat ik zeer zeker in mijn eentje gelukkig kan zijn.
Daar heb ik een ander niet voor nodig. Pas als je dit beseft, kun je in mijn ogen, je dit ook delen met een ander. Vaak springen mensen van relatie in relatie "omdat het moet of zo hoort". Ze kunnen immers niet alleen zijn. Ze hebben de ander nodig, anders zijn ze niet zichzelf. Want wie weet, als ze zichzelf leren kennen, dat ze erachter komen dat zij zich helemaal niet zo leuk vinden als ze dachten dat ze waren....

Waarom heb ik dan toch dat lege gevoel?

Dat ik inderdaad soms iets mis. Misschien is het geen partner, want dit gevoel heb ik al zolang ik me kan heugen. Denk eerder dat het een hunkering naar intimiteit en geborgenheid is. Iets wat ik tot op heden niet heb gevoeld bij ouders, vrienden noch bij vriendjes. Zeker er is een gevoel van verbondenheid. Maar om nu echt te spreken over geborgenheid? Nee. Intimiteit? Alleen tot op een zekere hoogte, aangezien ik alles en iedereen op een veilige afstand hou. Het verleden biedt geen garanties voor de toekomst, maar laat duidelijk zijn gezicht zien in situaties als deze.

Hoe nu verder?

Ik zie wel waarheen de wind waait. Genieten is een van mijn prioriteiten, naast vrienden, baan en een fijn thuis. Tot in elk klein detail alles in me opnemen en erin berusten. Durven gelukkig te zijn en te blijven. Lostlaten en laten gaan.

Ik zou willen...

2005-08-23T21:47:48Z

Ik wilde dat ik weer 14 was en de pijn van de liefde niet kende.
Dat ik weer onbezorgd en zonder enige controle verliefd zou kunnen worden.
Zonder die checklijst in mijn hoofd.
Zonder mannen te argwanen.
Zonder schroom weer lief te kunnen hebben.
Vertrouwen hebben in anderen, zonder enige grens.

Genieten II

2005-06-01T19:54:05Z

Op de een of andere manier vole ik me hier vrij...

Ongedwongen en ongebonden

Een geest die nieuw leven ingeblazen is..

Zou mijn hartje nu op de tong willen leggen

En het je willen vertellen...

Maar ik kom woorden tekort en verstom

Kon ik het gevoel maar meenemen

En het je laten zien...

De sfeer laten proeven...

Het je laten voelen tot in ieder detail.

Denk alleen dat je zoiets zelf zou moeten ervaren

Om te kunnen begrijpen wat ik nu meemaak

Een ultieme ervaring die ik zal koesteren als een schat

Ik heb mijn leven gevonden

Mijn inspiratie en doel

Een eindeloos, allesverzwelgend gevoel van genieten

Genieten

2005-06-01T19:51:01Z

Ik voel me prachtig en zo machtig mooi...

Dingen die ik zie als tekortkomingen, smelten nu door de zon

Alsof ze nooit bestaan hebben.

Het doet er niet meer toe.

Ik ben hier, leef nu!

En geniet...

Met volle teugen adem ik de ziltige lucht in.

De negatieve energie verlaat mijn lichaam.

Ik voel me puur...

Voel me een met de plek waar ik nu vertoef.

Wat kan het leven toch machtig mooi zijn...

Cafe del Mar

2005-06-01T19:47:57Z

Ik zit momenteel op het terras van Cafe del Mar. Stil te genieten van de rust en de pracht van de zee die hier samen komen. Je wordt er geheel lyrisch van. Het kabbelende water glinstert door de zon, kleine schuimkoppen van het groenblauwe water lichten op. Een zachte beat met een betoverende Spaanse gitaar worden begeleid door een sprekend pianoklankspel. Tonen die overvliegen in een melange van rust en complete sereniteit.

Hoe meer ik op de muziek let en de wind teder mijn huid streelt, hoe meer het tot mij doordringt dat dit het ultieme gevoel van rust is. In mij hoofd, hart en lichaam. De zon speelt kleine figuren op mijn lichaam af door de wuivende doeken die over het terras gespannen zijn.

Als er zorgen zijn die je verstand vertroebelen, dan worden ze nu eenvoudig weggedragen op de prachtige melodie die door de boxen uitgedragen wordt. Zo nu en dan lijkt de zee even goudzilver op te lichten. Wat een grandioos cnatrst geeft dit met de strakblauwe hemel die hierboven prijkt. Voor iemand die zijn plek nog niet gevonden heeft, vind je hier je thuis. Puur en alleen genieten, onthaasten, geluk....

Een klein leuk berichtje;

2005-04-18T09:32:36Z

De vrijdag moest ik nog wat post gaan wegbrengen in de kleine supermarkt bij me in de buurt. Staan er 2 kleine kinderen achter me die aan het raden waren wat er nu allemaal in die pakketjes zou kunnen zitten. De leukste dingen kwamen ze mee. :D Een paarse broek met gaten erin! Een rood rokje met Mickey Mouse! De vrouw achter de toonbank werd ook nieuwsgierig en vroeg aan me wat ik met zoveel pakketjes deed. "eBay", antwoordde ik, "ik verkoop mijn kleding enzo, zodat ik wat centjes extra heb." "Zie je nu wel? Ik heb gelijk. Ze zei kleren", zegt het kleine jochie trots achter me tegen wat zijn zusje bleek te zijn.

Die glimlach op zijn koppie deed je pardoes smelten.
Ik betaalde en ging vrolijk verder met het begin van mijn weekend.

Geen woorden meer te zeggen

2005-04-11T21:18:10Z

Soms kun je dingen beter verwoorden door niets te zeggen.
Jezelf in een stilzwijgend betoog verantwoorden.
Je innerlijke kant wordt naar buiten geprojecteerd als een reclame blaadje.
Een overduidelijk protest tegen gevoelloosheid bij de eindeloze zoektocht naar erkenning.
Het verleden zette de grondtoon, de toekomst is het einddoel.
Een wervelend muziekstuk waarin diverse klanken elkaar afwisselen met een ritmische tred.
Om pianissimo te verdwijnen achter een gesluierde muur van trots.
Het licht dempt en smoort alle overgebleven toonsoorten.
Je bent te zwak om verder te gaan in deze verstikkende duisternis.
Te laf om als een leeuw je deel op te eisen in deze altijd voortdurende cirkel.
Een hand wordt aangereikt, durf je hem aan te nemen of word je verzwolgen door je zelfmeelij?