Mukie's Storybook

De film van Wilders, de eerste film die zijn parodie al heeft vóór het origineel uit is.
De eerste film die internationale commotie heeft veroorzaakt. Dat terwijl niemand weet wat de film exact gaat vertellen.

Het zal de Koran flink onder de loep nemen.

Een walgelijk en onvoorstelbaar iets.
Er is immers nog nooit een zodanige soort film gemaakt, waarbij men een geloof van allerlei kanten laat zien.
Dit is immers verkeerd, het geloof te toetsen, proberen te doorgronden.

Dingen klakkeloos aannemen, dat is waar we goed in zijn. En ja, ik zeg we.
Ieder van ons is verantwoordelijk voor wat er ons te wachten staat.
Voor het eerst hebben er zoveel verschillende groeperingen ophef gemaakt over iets dat nog niet bestaat.
Niet alleen op politiek, militair, maar ook sociaal vlak.
Scheuren binnen onze samenleving worden gevormd.
Mensen bereiden zich voor op het ergste.
En voor wat? Voor de mening van 1 politiek iemand?

Misschien is het juist eens goed dat bijvoorbeeld de Koran in het licht gezet wordt.
Veelal neemt men aan dat dingen als eerwraak er letterlijk instaan.
Maar is dat ook zo? Zeg nou zelf; heb jij de Koran al gelezen?
Of ga nog een stap verder; de Thora of de Bijbel?

Het zou me niets verbazen indien Wilders ineens zegt; “Ha! Daar heb ik jullie te pakken.
Er is geen film, dit was puur en alleen een demonstratie van wat er zóu kunnen gebeuren wanneer iemand zijn mening geeft”.

Is het deze commotie waard?
Is de mening van 1 persoon al die agressie en haat waard?
Is dit het waard dat zelfs de politiek dit alles in de doofpot wil stoppen om het onderwerp maar te vermijden?
Is de film het waard dat de bevolking meer dan ooit tevoren wordt verscheurd?
Dat alles voor luttele 1 film, 1 visie van 1 man?

Nu wil ik niet de vergelijking trekken met Hitler of Martin Luther King.
Vrijheidsberoving of het behoud ervan.
Maar de vrijheid in het algemeen wordt hier flink onder vuur genomen.
De eigen mening komt in het gedrang, hetgeen waar Nederland zo bekend om staat.

In elk interview schreeuwen de mensen het hardst om hun gelijk.
Waarom is het niet mogelijk om een tweezijdig gesprek aan te gaan?

Zijn wij immers niet allemaal Nederlands?

Ik vind dat er een volwassen, openhartige discussie moet worden bewerkstelligd.
Waar met fatsoen en respect naar elkaar geluisterd kan worden.
Waardoor men van elkaar kan leren zonder te beperken.

Elke religie alsook leefwijze heeft zo zijn goede en minder goede kanten.
Maar daardoor zijn wij niet minder mens...

Dát is mijn mening, wat is die van jou?

Nu het zo aan het gieten is moet ik direct terugdenken aan vroeger. Tegenwoordig haat ik de regen en wordt er behoorlijk druilerig van. Maar vroeger vond ik het heerlijk. Ik verheugde me er echt op.
Zodra ik het kletteren van de regen tegen het schuine dak hoorde van mijn slaapkamer begon het al te kriebelen in mijn buikje. Ik wist dan niet hoe snel ik mijn warme trui aan moest trekken en een extra paar van die dikke wollen sokken. Dan kon ik ze over mijn broek heentrekken en zaten de laarsjes perfect. Wat was ik trots op die laarsjes. Ze waren brandweerautorood en kwamen al bijna tot aan mijn knieën. Later toen ik een jaar of 10 was heb ik zulke laarzen nog een keer gekocht om over mijn broek aan te trekken, alleen was dat niet een zodanig succes, maar dat is een ander verhaal.

Als jas had ik een kanariegele anorak. Zo eentje die je meestal tijdens het zeilen droeg en dus spatwaterdicht! Met de muts strak over mijn oren getrokken snelde ik dan eindelijk naar buiten. Om een aanloopje te nemen en in de dichtstbijzijnde plas water te springen. Zo pardoes met mijn beide benen tegelijk! *Plons* Het water spatte dan alle kanten uit. Wat had ik daar een lol aan. Of dat je je hoofd heel ver naar achteren wierp om de regen op te kunnen vangen met je tong, terwijl je rondjes draaide om je eigen as met je armen zo wijd mogelijk gespreid. Meestal werd ik enorm duizelig, maar de lach op mijn gezicht kon niet groter meer worden dan hij al was.

Ik voelde me dan zo enorm blij, uitgelaten en tja... vrij! Soms deed ik heel stiekem Fred Astaire na, al zingende in de regen. Met een voet op de stoep en een been in de goot. Singing, singing in the rain. De film had ik al zeker honderdduizendkeer gezien en ik kende elk pasje. Elke sprong, huppel en draai. Hij was de enige die hetzelfde voelde als ik op het moment dat het regende. Als in een roes plons en spetter ik verder tot mijn vuistjes blauw werden van de kou. Eenmaal thuis trok ik mijn jas uit en ging op de bank zitten om mijn laarzen proberen uit te krijgen. Aan ging toch een stuk makkelijker dan uit. Na veel heen en weer gewrik, getrek en gedouw had ik ze dan eindelijk uit. Om ze vervolgens op de kop te houden en zo hard te schudden tot mijn wollen sokken er als propjes uitvielen. Tijd voor een kop warme thee.

Ik ben laks. Ik geef het toe. Ik ben erg laks als het gaat om mensen die ergens anders zijn gaan wonen/werken waar ik veel mee omging en nu ineens niet meer zie. Het contact onderhouden is voor mij bijna een onmogelijke taak. Een afspraak maken een kwelling. Sowieso heb ik niet zo heel veel tijd naast mijn werk, de heerlijk onregelmatige werktijden van Mike en mijn eigen sociale verplichtingen. Om nog maar te zwijgen van het huishouden, mijn familie en die van Mike.

Dat is niet altijd zo geweest. Eerst had ik het gedeelte van Mike er niet bij, maar dan was het wel weer wat anders. Als ik eens een dag voor mezelf eis en ook daadwerkelijk claim zodat ik wat rust heb. Zomaar een dag kan nixen, dan voel ik me weer schuldig. Ik had immers ook met die-en-die kunnen afspreken, want die had ik immers al lang niet meer gezien. Daarna komt de moeheid. Het is immers niet dat ik niet aan deze mensen denk. Bij lange na niet. Ik denk heel veel aan ze. Maar zodra ik niet een reactie terug krijg per mail, sms of voor mij part per postduif, dan komt die moeheid. Waarom steek ik er dan de energie in? Natuurlijk ook anderen hebben hun plichten en eigen leven. Ze hoeven niet perse te springen, doe ik immers ook niet.

Ach als ik al denk aan de energie, bah. What a waste....

Maar die laksheid, die breekt me vast nog wel eens een keertje op. Mensen die me hun diepste gedachten hebben toevertrouwd, hiervoor voel ik niets meer dan een licht gemis of een vage herinnering. We waren zo close, toen. En nu? Nu is het niets meer. Ik weet niet hoe het hun leven eraan toe gaat. Zij weten het niet van mij.

Mijn vaste vrienden, aangezien ik beste vrienden niet vindt klinken, zie of spreek ik vaker. Het contact is hecht en we weten van elkaar waar we aan toe zijn. Het is een beetje schipperen elke week om afspraken te maken, maar het lukt steeds weer. En is het niet deze week, dan is het wel de volgende. Soms zou ik gewoon meer dagen in een week willen stoppen, meer minuten in een uur. Dan kun je tenminste intens genieten van alle banden die er gevormd zijn gedurende je levensjaren op deze aardkloot. Hoef je niet te doen aan voortrekkerij (althans zo komt het vaak over). Noch moet je keuzes maken wat voor jou van belang is, naast dat van anderen.

Ik wil zoveel doen! Dinsdag begin ik met een nieuwe cursus (autotechniek), ook wil ik me meer gaan verdiepen in het goed kunnen nemen van een foto, verder wil ik mijn huis afmaken en de auto pimpen. Ik wil bij mijn zus op bezoek gaan, tijd voor Sandra nemen, op vakantie met Mike (al is het maar een weekend weg), diepe gesprekken houden met Johan, naar een autobeurs gaan met Stan, filmavonden verslijten met Rick en Selvera of gewoon kolonisten met Roel. Lullen over de goeie ouwe tijd met Huub, over nieuwe tijden met Sanne, shoppen met Chan of stappen met de hele groep. Ik wil meer uitblinken op mijn werk en nog meer verantwoordelijkheid nemen. Ik wil genieten van de avond en het vroege ochtendgloren. Ik wil de vuurvliegjes gaan bekijken op de hei, alsook naar de film met mijn achternichtje. Ik wil een welkom-in-mijn-huisje-feest houden en tegelijkertijd knus voor de open haard zitten...

ik wil
ik wil
Ik wil nog zoveel.
Maar mijn belangen zijn zodanig verstrengeld dat ik in een knoopje zit.